500 λέξεις με τον Γιώργο Ανδρέου

andreoy.jpg

Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής:

O Γιώργος Aνδρέου γεννήθηκε στις Σέρρες. Σπούδασε μουσική στην Eλλάδα και στην Eυρώπη, όπου ταυτόχρονα παρακολούθησε σεμιναριακές σπουδές ψυχοακουστικής, ηχοληψίας και μέσων παραγωγής. Ασχολήθηκε με τη σχέση – σύνδεση της ελληνικής μουσικής, τόσο με τα «Δυτικά» όσο και με τα «Aνατολικά» μουσικά ιδιώματα. Kαρπός των αναζητήσεών του αυτών είναι πολλοί ηχογραφημένοι κύκλοι τραγουδιών σε μουσική και στίχους δικούς του αλλά και σε στίχους σημαντικών ποιητών και στιχουργών. Εχει γράψει μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Από το 2000 δρα ως άμισθος καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αστυπάλαιας. Από το 2009 έως το 2012 διετέλεσε διευθυντής του label AΚΤΗ live’n’studio της Sonymusic Greece. Το 2011 εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα («Δαίμονας ξένος» – εκδ. Γαβριηλίδη). Τον περασμένο Ιούνιο εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή («Ο απερίσκεπτος πλοηγός» – εκδ. Μικρή Αρκτος).

Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Μπόρχες («Απαντα πεζά»), Οστερ («Αόρατος»), Γιώργος Ιωάννου («Πολλαπλά κατάγματα»), Μπομπ Ντίλαν («Chronicles vol. one»).

Ποιος ήρωας/ηρωίδα λογοτεχνίας θα θέλατε να είστε και γιατί;
Ο Αδριανός της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ – όχι για την… αυτοκρατορική ιδιότητα, αλλά επειδή τόσο ισχυρά όσο (φαινομενικά) παράδοξα συνδέεται η εποχή του (όπως την αφηγείται η Γιουρσενάρ) με τη δική μας νεωτερική μεταμοντέρνα εποχή.

Με ποιον ποιητή θα θέλατε να δειπνήσετε;
Μεταξύ γιγάντων εκλιπόντων, με τον Ευριπίδη και τον Σαίξπηρ. Από τους ζωντανούς, με τον Μπομπ Ντίλαν και τον Λέοναρντ Κοέν.

Ποιο ήταν το τελευταίο βιβλίο που σας έκανε να θυμώσετε;
Πιστεύω πως έχω πια κατακτήσει την εμπειρία να αποφεύγω τέτοιου είδους βιβλία. Γενικά με θυμώνει η ελληνική «φτηνή» πεζογραφία (με τα τύπου «Αρλεκιν»… ερωτολαγνικά θέματα), καθώς και οι καιροσκοπικές, γραμμένες «στο πόδι» εκδόσεις κάθε τύπου (περί οικονομίας, πολιτικής, βιογραφίες προσφάτως εκλιπόντων κ.λπ.).

Και το τελευταίο που σας συγκίνησε;
Η δεύτερη ανάγνωση του «Δόκτωρ Φάουστους» του Τόμας Μαν.

Ποιο κλασικό βιβλίο δεν έχετε διαβάσει και ντρέπεστε γι’ αυτό;
Νομίζω πως δεν μου έχει… ξεφύγει κάποιο (αν μιλάμε για πεζογραφία και ποίηση).

Ποιος είναι ο «Απερίσκεπτος πλοηγός»; 
Η φαντασιακή μας προβολή ως λαού (και νεοελληνικού πολιτισμού) στον «σωτήρα» (πολιτικό συνήθως) που με τρόπο μεσσιανικό θα δώσει λύσεις σε όλα όσα οφείλουμε (ως κοινωνία αλλά και ατομικά) να αντιμετωπίσουμε υπεύθυνα, ενήλικα και δημιουργικά.

Εχετε Facebook, Twitter κτλ.; Εάν ναι, εμποδίζουν ή εμπλουτίζουν το γράψιμο και το διάβασμα;
Εχω απ’ όλα. Δεν είμαι φανατικός οποιουδήποτε από αυτά. Λιγότερο μου αρέσει το Twitter. Ωστόσο δεν πιστεύω πως εμποδίζουν. Στο κάτω-κάτω, κανείς δεν ξέρει από ποια εικόνα, πληροφορία ή ενημερωτική αφορμή θα του γεννηθεί η επόμενη ενδιαφέρουσα καλλιτεχνική ιδέα.

Μοιραστείτε το

Top
error: Content is protected !!

Powered by themekiller.com