Στα σκαριά η δημιουργία μιας κοινωνίας υπνωτισμένων ανθρώπων

10199660f-1024x683.jpg

Φρίκη! Στις 26 Μαίου ο πιο επικίνδυνος ψηφοφόρος του πλανήτη θα ξυπνήσει νωρίς και με τη τσίμπλα στο οξυδερκές διαπεραστικό βλέμμα του θα κατευθυνθεί στην κάλπη. Οποιος δεν μπορεί να αντιληφθεί το μέγεθος της συγκεκριμένης απειλής δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει.

Aπό τον Βασίλη Μπόνιο

Είναι τρομακτικό να συνειδητοποιείς ποιοι είναι εκείνοι που αποφασίζουν για το μέλλον σου σαν άτομο, σαν επιχειρηματία, σαν οικογενειάρχη, σαν τετράποδο ακόμη μια και τα αδέσποτα εξαρτώνται και από τους νόμους που ψηφίζουν εκείνοι που εκλέγει ο οξυδερκής Ελληνας λαός.

Το μόνο άλλοθι που μπορεί κανείς να δώσει στον οξυδερκή Ελληνα λαό είναι το γεγονός ότι οι αφελείς, εμμονικοί, θρησκόληπτοι (με πάσης φύσεως θρησκεία) ψηφοφόροι αυξάνονται επικίνδυνα στον πλανήνη κι αυτό έχει την εξήγησή του: Σήμερα οι άνθρωποι αντί να κοιτάξουν τον ουρανό κοιτάνε μόνο την οθόνη του smartphone τους. Ασε που όλο και πιο πολύ μοιάζουν ο ένας με τον άλλον ως πολίτες καταναλωτές. Σε όλο το κόσμο αρχίζουν να σπανίζουν οι άνθρωποι που πάνε κόντρα στο ρεύμα. Αυτή η επιλογή έχει τεράστιο κόστος και γίνεται σχεδόν απαγορευτική.

Η παγκόσμια ομοιομορφία των ανθρώπων όσο αφορά τον τρόπο που σκέφτονται και που καταναλώνουν είναι ότι πρέπει τόσο για τις κυβερνήσεις όσο και για τις πολυεθνικές που στοχεύουν στον μέσο ανθρωπότυπο.

Η αντιμετώπιση που είχε ο Τζούλιαν Ασάνζ με όλα τα λάθη του είναι χαρακτηριστική μια και οι αποκαλύψεις του έσπαγαν την βιτρίνα της λειτουργίας τους συστήματος. Η σύλληψη του Ασάνζ κάνει ακόμη πιο διαχρονική την ταινία (1971) του Stanley Kubrick Κουρδιστό Πορτοκάλι.

Ο σκηνοθέτης βασισμένος στο ομώνυμο βιβλίο του Anthony Burgess δεν παρουσίασε μόνο το φαινόμενο της βίας, το οποίο βρισκόταν σε έξαρση στην Αγγλία της δεκαετίας του ’60 αλλά προχώρησε πολύ πιο βαθιά δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στον τρόπο αντιμετώπισης της από την πλευρά της πολιτείας και του σωφρονιστικού συστήματος-γράφει η δικηγόρος Δήμητρα Στεργίου στο eglima.org:

kou1Η υπόθεση του έργου  αναφέρεται στην εγκληματική δράση μιας συμμορίας κακοποιών που επιδίδεται ανηλεώς σε πράξεις βίας και βανδαλισμού. Με αρχηγό της τον Άλεξ (Malcolm McDowell) η παρέα των εγκληματιών παρουσιάζεται από τον ευφυέστατο Κιούμπρικ σαν μια στυγερή και διεστραμμένη εγκληματική ομάδα, εθισμένη στα ναρκωτκά που διαπράττει βιασμούς, ληστείες, σωματικές επιθέσεις και άλλες ειδεχθείς πράξεις αντλώντας ευχαρίστηση από αυτές μιας και αποτελούν την μοναδική διέξοδό της από την πλήξη της καθημερινότητας που βιώνει, μιας καθημερινότητας στενά προσκολλημένης στις αρχές του συντηρητισμού. Μετά από την προδοσία των φίλων του, ο Άλεξ συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε κάθειρξη πολλών ετών για τα αδικήματά του. Στο σημείο αυτό καλείται να πάρει μια σημαντική απόφαση. Ή θα εκτίσει κανονικά την ποινή του μέσα στην φυλακή ή θα δεχτεί να γίνει το πειραματόζωο (έτσι εξηγείται και ο τίτλος, κουρδιστό πορτοκάλι=κουρδιστός άνθρωπος) ενός μυστικού κρατικού πειράματος. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα πείραμα σωφρονισμού που θα τον βοηθήσει από την μία να επανενταχθεί στην κοινωνία πολύ γρήγορα, υφιστάμενος ένα είδος πλύσης εγκεφάλου, από την άλλη όμως θα του στερήσει την ικανότητα του να διαπράττει βίαιες πράξεις καθώς θα αισθάνεται αποστροφή για οτιδήποτε σχετίζεται με την βία.

kou2Υπό τα ως άνω δεδομένα, καθίσταται σαφές ότι η ταινία από άποψη περιεχομένου κινείται σε δύο μοτίβα. Από την μία προβάλλεται ο αμοραλισμός και ο εκμαυλισμός των ηθών που πλήττουν την κοινωνία ( η διαχρονικότητα του θέματος είναι προφανής) και από την άλλη παρουσιάζεται η προσπάθεια της πολιτείας να καταστείλει την βία μετερχόμενη όμως ακατάλληλα μέσα. Ο Κιούμπρικ σκιαγραφεί με μοναδικό τρόπο την αντιστροφή των ρόλων. Ο θύτης γίνεται θύμα και μετατρέπεται σε πειθήνιο όν, σε ένα πιόνι του συστήματος, σε ένα αντικείμενο. Στην αντίπερα όχθη η σκληρή στάση της κοινωνίας που προσπαθεί να θεραπεύσει οποιαδήποτε συμπεριφορά που αντίκειται στην έννομη τάξη, με την επίκληση της ψυχολογίας και της επιστήμης ακόμα και αν πρέπει να θυσιάσει το αγαθό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Και εκεί είναι που ξεδιπλώνεται το κουβάρι των προβλημάτων που απασχολούν την κοινωνία μας εδώ και χρόνια. Αξίζει να περιορίσουμε την ελευθερία έκφρασης για χάρη του σωφρονισμού; Αξίζει να δημιουργούμε κοινωνικά έρμαια που θα υπακούουν στωϊκά και αδιαμαρτύρητα σε κανόνες; Η δημιουργία μιας κοινωνίας υπνωτισμένων ανθρώπων θα αποτελέσει την λύση στο πρόβλημα της βίας; Μήπως η θεραπεία της βίας συνεπάγεται την πρόκληση κινδύνων για τον ίδιο τον άνθρωπο;

 

 https://kourdistoportocali.com

 

Μοιραστείτε το

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Top