Αθανάσιος Μπόικος : Ο ρόλος της σχολικής κοινότητας σε καθεστώς ελεύθερης αγοράς

mpoikos1611022-e1499416226110.jpg

Πραγματοποιήθηκε την περασμένη Τετάρτη 28/2, στο ξενοδοχείο «ΑΚΡΟΠΟΛ», ενημερωτική ημερίδα για το ρόλο των συλλόγων γονέων στην οργάνωση της σχολικής ζωής. Την ημερίδα οργάνωσε η Ομοσπονδία Γονέων Μαθητών Ν. Σερρών.

Εισηγητές ήταν ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας, κος Ευστάθιος Πολίτης, οι Δ/ντές Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης Π.Ε. Σερρών, κοι  Ξενοφών Παπασταμόπουλος και Κων/νος Τενεκετζής αντίστοιχα  και ο υπεύθυνος  του Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπ/σης Ποροΐων, κος Πασχάλης Γκίρμπας.

Έναυσμα για το παρόν δημοσίευμα αποτέλεσαν κάποιες επισημάνσεις των εισηγητών σχετικά με:
α)  το μικρό ενδιαφέρον των γονέων για ενεργό συμμετοχή στους συλλόγους και τις ενώσεις γονέων (επίπεδο δήμου) από τον κο Πολίτη,
β)  την καχυποψία που σε κάποιο βαθμό, όχι αμελητέο, ενυπάρχει στις σχέσεις γονέων – εκπαιδευτικών, από τον κο Παπασταμόπουλο   και
γ)  την αναγκαιότητα ανάπτυξης και εδραίωσης σχέσεων ουσιαστικής συμμετοχής και συνεργασίας μεταξύ των τριών πόλων της σχολικής κοινότητας και ζωής (εκπαιδευτικοί – μαθητές – γονείς), έτσι ώστε το δημόσιο σχολείο να καταστεί ικανό να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις του παρόντος και του μέλλοντος.

Παρατηρώ ευθύς εξαρχής ότι και τα τρία αυτά σημεία συνδέονται οργανικά μεταξύ τους, αφού δεν αποτελούν παρά εκφάνσεις της προϊούσας διαδικασίας απο-πολιτικοποίησης του δημόσιου βίου (τα δύο πρώτα) αλλά και δυνατότητα απάντησης εκ μέρους του σχολείου (σχολικής κοινότητας) στον κίνδυνο αυτό (το τρίτο).

Για διάλυση του ενδιαφέροντος των πολιτών περί τα κοινά και τη μετατροπή/μετάλλαξή τους σε ατομικούς «καταναλωτές αγαθών και υπηρεσιών» δε χρειάζεται, νομίζω να πούμε και πολλά. Το διαπιστώνουμε καθημερινά γύρω μας, το νιώθουμε μέσα μας.
Αυτός είναι ο ανθρωπολογικός  τύπους που αρμόζει στο καθεστώς της  ελεύθερης αγοράς. Ένα αποκομμένο από την κοινότητα και το συλλογικό-πολιτικό βίο ον, ένα άτομο για το οποίο η πολιτική παιδεία είναι απλώς  -και αυτό στην καλύτερη των περιστάσεων- κάτι σαν εγχειρίδιο ενός καλά ενημερωμένου για τα ατομικά του δικαιώματα καταναλωτή.
Έτσι, πολύ εύκολα και με την παραμικρή ευκαιρία μπορεί να στραφεί και εναντίον του τάδε δασκάλου ή δασκάλας, γιατί είπαν ή έκαναν αυτό ή εκείνο στο παιδί του, χωρίς προηγουμένως να αναζητήσει λύση στο πλαίσιο της σχολικής κοινότητας.
Αποτέλεσμα αυτής της λογικής είναι η εισαγγελιοποίηση –ας μου επιτραπεί ο όρος- της καθημερινής ζωής. Για ψύλλου πήδημα πολλές φορές καταφεύγουμε σε εξώδικα, εισαγγελείς και μηνύσεις, δημόσιες καταγγελίες και «δίκες» στα ΜΜΕ. Την ίδια ακριβώς στιγμή που δεν εκδηλώνουμε το παραμικρό ενδιαφέρον για τον κοινό μας, πολιτικό βίο.

Ναι, η συνειδητοποίηση της σημασίας του ρόλου της  σχολικής κοινότητας και η ενεργός συμμετοχή μας σε αυτή μπορεί να δώσει απαντήσεις σε πολλά από τα ζητήματα που ανακύπτουν στο πλαίσιο λειτουργίας του δημόσιου σχολείου. Και ασφαλώς αποτελεί το βασικό παράγοντα για την άρση της καχυποψίας μεταξύ εκπαιδευτικών και γονέων. Οφείλουμε ωστόσο προηγουμένως να απαντήσουμε στο εξής δίλημμα:

Τι ακριβώς αποδεχόμαστε ως βάση του πλαισίου συγκρότησης και λειτουργίας της σχολικής κοινότητας; Τις έξωθεν του σχολείου επιβαλλόμενες αγοραίες σχέσεις ή τις σχέσεις που εκπορεύονται από την αναγκαιότητα διαφύλαξης του δημόσιου δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας και της παιδευτικής – εκπαιδευτικής διαδικασίας;

Γιατί πολύ εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί μια σχολική κοινότητα να δουλεύει ρολόι, πλην όμως στη λογική της μετατροπής της γνώσης σε μισοειδίκευση και σε πακέτα δεξιοτήτων που προορίζονται αυστηρά και μόνο να καλύπτουν τις επείγουσες ανάγκες της αγοράς (το επισήμανε και ο κος Παπασταμόπουλος). Στη λογική της βαθμιαίας άρσης του δημόσιου χαρακτήρα του σχολείου και της μετατροπής του σε χρήσιμο εξάρτημα και εργαλείο επιχειρήσεων, MEGAκαταστημάτων, χορηγών και πλασιέ εκπαιδευτικών πρότζεκτς. Σε ένα σχολείο ή «σχολική μονάδα», όπως επικράτησε να λέγεται, για το οποίο κυβερνητικές πολιτικές και πολυσχιδείς «παράγοντες» επιφυλάσσουν το ρόλο του άκληρου βιοπαλαιστή που οφείλει να γίνει «έξυπνος»   -μέχρι τώρα έτρωγε κουτόχορτο, βλέπετε-  για να εξασφαλίζει τα προς το ζην.

Θεωρώ εκ προοιμίου ότι κανένας μας δε συντάσσεται με αυτή την πλευρά. Μόνο που αυτό πρέπει να εκδηλώνεται και στην πράξη. Όχι μόνο σε διαλέξεις και ημερίδες.

Κλείνοντας, μια παρατήρηση, που δεν αναφέρεται μόνο σε αυτή την ημερίδα, μια κι έχει καταστεί κοινός τόπος, τόσο σε ομιλίες όσο και σε επίσημα δημόσια έγγραφα. Αφορά στη χρήση του όρου «εμπλοκή», όταν θέλουμε να δηλώσουμε κοινές αρμοδιότητες πολλών υπηρεσιών ή φορέων. Ο όρος «εμπλοκή» φέρει αρνητικό φορτίο. Υπάρχουν καταλληλότερες λέξεις, που περιγράφουν ακριβέστερα το προκείμενο, όπως:  συμμετοχή, συνεργασία, συλλειτουργία, συναρμοδιότητα και συνευθύνη.

Μοιραστείτε το

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Top